اوی ديله مؤن، اوی ی ی .......

می داده* ايشنوی؟

مرَ دينی؟

 می ديل بيگيته . اوی ی ی ی .......

می چومان ِ دينی چوتو پيل بوکوده؟

 نخوايی مره کشه گيری؟

اگه تی جنگل سياه ، می ديل پور سيايه

اگه تی جان پور ِ زخمه ، می تن پور کوبو دِ

منم هو کوچی کيلکا .

هو غريب زای، کی خو امره حرف زئی !

می دستان يخ بزه . آی ديله مؤن ، .

اَسا تی امره يم . تی امره حرف زنم

چره تام بزه يی ؟ چره می داده جواب ً ندی؟

ايشنوی؟

آی ديله مؤن ، می تُسک* ديل تره بيافته ،

خوام بايم تی پالی . جی هر چی زرخ و سيا دور ً بم. مره کشه گيری؟

*داد: صدای گريه ( به زبان محلی حوالی امامزاده هاشم)

*تُسک: تنها

برای جواد

یکشنبه که راه افتادم به سوی خانه ، در راه ، فقط به یک چیز فکر می کردم .

به خانه که رسیدم خسته بودم ، بسیار . خواب سبک و نه چندان راحتی داشتم ، حتی در خواب هم به آن چیز فکر می کردم .

دوشنبه صبح که دیدمت خواستم درباره اش، چیزی بگویم . اما نه آنجا جایش بود و نه من می توانستم درست  بگویم. حتی بعد از ظهر هم دوباره می خواستم حرفش را به میان بیارم . اما غریبه ای آنجا بود . پس اینبار هم لال شدم. هی فکر می کنم ، فراموش کن دختر، حالا یه چیزی گفت دیگه. تو که لازم نیست حتماً جواب بدی ، ولی دیدم نمی توانم ازش بگذرم. اگر حالا نگویم لاجرم یک وقت دیگر ، یگ جای دیگر، مثلاً یک سال بعد می گم و احتمالاً تو گیج خواهی شد که : این چی گویه؟ پس اینجا می گویم و کمی هم چاشنی ادبیات بهش می زنم تا دیگری هم که میخواند چیزی دستگیرش شود.